تلالو هور به قلم نازنین هاشمی نسب
پارت صد و بیست و هفتم :
دقیقه‌ای از نشستنم نگذشته بود که به‌سرعت ایستادم، رگ گردنم چنان گرفته‌بود که حتی تکان دادن سرم نیز فایده‌ای نداشت.
هیزم خشمِ درونم، در کوره‌ی سوزان دلم می‌سوخت و آبی که با پیام سهراب روی تنم ریخته‌بود حتی، شعله‌های برافروخته‌ی این آتشِ فروزان را خاموش نمی‌کرد.
شماره‌ی سهراب را لمس کردم و همان‌گونه که از پذیرایی خارج می‌شدم، موبایل را کنار گوشم قرار دادم.
کاش این
مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۷ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۵۲۹ روز پیش تقدیم شما شده است.
لطفا صبر کنید...
ماهرخ
0عالی خداقوت